Podemos-IU: non ao progreso, si á destrución

0
109

A falta da aprobación por parte das bases de ambos os partidos (un mero trámite), os líderes de Podemos e IU selaron hai poucos días o «pacto de los botellines», para concorrer unidas ambas as formacións ás eleccións xerais do 26-J.

Nas negociacións posteriores ao 20-D xa se falou da necesidade de unión das esquerdas (prexudicadas pola lei electoral española, todo sexa devandito), que algúns líderes quixeron facer realidade cun pacto PSOE-Podemos-Compromís-IU, o cal rexeitou o PSOE pola liña vermella marcada por Pablo Iglesias de non pactar co PSOE mentres non rompese o seu acordo de 200 reformas (que presentou á votación de investidura) con Ciudadanos. Dita unión de esquerdas, chamada por moitos o «pacto progresista e de cambio» xa uniu a Podemos e IU e falta a confirmación de que as confluencias (En Comú Podem, Compromís e En Marea) volvan a sumarse co partido dos círculos.

¿Progresista e de cambio?

A idea confundida de asociar progreso a partidos políticos que nada teñen que ver con políticas que fagan progresar a un país ten un capítulo máis con esta coalición.

A idea de progreso infundada tanto en Podemos (populismo socialista) como en IU (comunismo) baséase nunha idea da España da II República, na que unha sociedade dividida en dúas e o auxe da radicalización política acabaron na Guerra Civil. O discurso de ambos partidos, de corte guerracivilista, ten como obxectivo, simple e sinxelamente cambiar unha oligarquía por outra, como fixeron os bolxeviques na Rusia de 1917, que nada ten que ver precisamente co progreso e a liberdade. Este discurso vólvese máis efectivo co caldo de cultivo da situación actual, nunha crise tanto económica, como política e institucional. E aí souberon sacar proveito.

A ideoloxía desta coalición non deixa lugar a enganos: extrema esquerda. A transversalidade de Podemos, que enganaba a moitos, descubriuse finalmente como un mero truco para captar algún votante máis moderado, pero o espírito podemita sempre se demostrou máis parecido ao totalitarismo que á democracia, e que lembra a épocas que non debemos esquecer se queremos que non se repitan.

Propostas económicas

A coalición Podemos-IU presentou un documento con 50 medidas, chamado «50 pasos para gobernar juntos», que, en caso de alcanzar ese «Goberno progresista e de cambio» que tanto ansían, aplicarían, co permiso da Unión Europea (miren Grecia).

Como se podía prever, o documento iría na mesma línea dos programas electorais de Podemos e IU.

Máis gasto público. Baseados no discurso anti-austeridade, falaz pola súa parte, que sempre abanderaron desde a extrema esquerda, propoñen aumentar o gasto público en educación e sanidade e mantelo noutras partidas, como protección social.

Máis ingresos? Mediante a loita contra a fraude fiscal e unha reforma fiscal progresiva, Podemos-IU pretende recadar un 3% do PIB extra ao longo da seguinte lexislatura. Segundo o documento que presentaron, pretenden logralo ampliando as bases tributarias, subindo impostos a empresas e subindo o Imposto sobre Sucesións, Doazóns e o Imposto sobre o Patrimonio, á parte de desenvolver un imposto sobre as transaccións financeiras.

Como sempre ocorre nestes casos, cando sitúan ao «non pobo» nas rendas máis altas e nas grandes empresas, preténdese recadar máis “subindo impostos aos ricos”. Como se demostrou en numerosas ocasións, cando se empeza subindo impostos ás rendas máis altas, termínase subindo impostos a todos os tramos. Con Podemos e IU non sería diferente; a escusa de subir impostos aos ricos termina afectando a todos.

Máis déficit e máis débeda. España mantívose desde a Transición nun déficit público permanente (salvo en tres anos, precisamente os da burbulla: 2005, 2006 e 2007). As propostas desta coalición non mellorarían o déficit, consecuencia doutra expansión de gasto público e uns ingresos ficticios.

A iso habería que sumarlle a posible relaxación no obxectivo de déficit (cumprilo de forma máis moderada), medida expresada no documento, que aumentaría a débeda pública. A pantasma da falta de pagamento, en programas electorais pasados de ambos os partidos, xurdiría de novo. Non creo que fosen en serio, xa que impagar a débeda sería dicir adeus á UE e deixar a España marxinada dos mercados financeiros.

Pensan desde Podemos e IU que a solución para todos os problemas é máis rixidez, un maior endebedamento e maiores impostos. O obxectivo é gastar. Pague vostede. Os creadores do acordo pensan que se temos máis déficit e máis impostos creceremos máis e crearemos máis emprego. Algo que sempre se demostrou, por unha banda falso, e polo outro perverso para a economía de calquera país, e en definitiva, para a sociedade no seu conxunto.

No acordo tamén entran as propostas de aumentar o salario mínimo ata 900€/mes ao finalizar a lexislatura. Non se preocupe; se vostede cobra por baixo desa cantidade, non terá acceso aos 900€ e o seu camiño será cara ao paro. Pero claro, é un pacto polo progreso e o benestar da xente. Sempre me fago a mesma pregunta, e nunca souberon responderma: se o salario mínimo é tan bo, por que non subilo a 10.000€/mes?

Afundir España é fácil: simplemente fai falta copiar as políticas económicas que nos trouxeron ata aquí e que demostraron ser perversas, é dicir, intervencionismo, rixidez do mercado laboral e un espírito estatista (que chega ao seu culmen durante o 15-M), propio dun dos pais da socialdemocracia Ferdinand Lassalle: «O Estado é Deus».

O fondo ideolóxico do acordo entre Podemos-IU é volver á España dos anos 30, cunha sociedade dividida e unha radicalización da política. Aplicar o programa económico que contén o devandito acordo sería volver cara atrás. A iso chámano progreso? Non, mellor que o chamen destrución.

Deja un comentario